...

Í meira en mánuð hef ég af illri nauðsyn þurft að stela klósettpappír af Hótel Habana Libre. Hann hefur einfaldlega ekki verið til í búðum. Ég friða samviskuna með að hugsa til allra klukkutímanna sem ég hef eytt á interneti viðskiptamiðstöðvar þessa sama hótels.

Nú er liðinn um mánuður síðan Sigga þurfti að snúa aftur heim og ég undra mig á, eins og alltaf, hvert tíminn hafi nú flogið. Ég er dottin í eins konar rútínu hér, ferðamannatilfinningin farin ad dofna og hið venjulega skólalíf tekið yfir. Verkefni og miðannapróf, baráttan við að verða fyrsti nemandi HÍ sem kemur heim með einingar frá Háskóla Havanaborgar. Það verður því gaman að fá nýja sýn á allt aftur með komu Snæbjörns eftir rétt svo mánuð.

Fyrir nokkru var ég með blogg í vinnslu sem bar titilinn „Kúkað á kreppuna“. Þar fjallaði ég um hversu skrýtið væri að vera stödd í landi þar sem ekkert virðist getað fengið raskað ró eyjarskeggja á meðan allt virtist hrynja eins og domino kubbar í kringum Ísland. Hér myndu allir bara kaupa aðeins meira brauð, opna svo sem eina rommflösku og halda sig inni þar til að storminn myndi lægja. Hlutir eins og IceSave, hryðjuverkalög, Gordon Brown, ESB, seðlabankastjórinn, Evra, Sigurður Einarsson, norsk króna, alþjóðabankinn og 600 milljarða króna lán sem ég og ókomnar kynslóðir munu bera þungann af er allt óskaplega fjarlægt mér á þessari stundu. Enda ekki beint í miðju hringiðunnar. Ég er búin að fá mörg komment á það hversu heppin ég er að vera bara í karabíska meðan allir liggja í volæði í kreppunni heima. Ég veit það ekki. Ég held að það verði kannski bara erfiðara að koma heim ef eitthvað er. Held ég eigi eftir að verða svolítið ringluð. Allt breytt. Kannski ég komi ekkert til baka. Ef ég birtist ekki upp úr 6. febrúar þá vitið þið hvar ég er.

En eins og þið sjáið þá ákvað ég loksins að brjóta ísinn sem ég sjálf frysti á blogginu mínu svona um leið og ég sæki mér meiri klósettpappírbirgðir.

Kartöflusalinn

Kartöflusalinn er alltaf að biðja Siggu um að taka hann með sér. Hann segir að hann eigi eftir að gera hana hamingjusama. Þau gætu jafnvel komið upp kartöfluvagni á einhverju götuhorni á Íslandi og selt franskar kartöflur, steiktar á staðnum. Frændi hans varð víst mjög ríkur á því á Spáni.

Já, draumar manna eru misjafnir.

Örvæntið eigi...

...ég sendi ykkur Fidel.

„Af hverju geturu ekki bara farið til útlanda í 1-2 vikur eins og venjulegt fólk?“ spurði mamma mig þegar ég kvaddi hana. „Þú þarft alltaf að fara svo langt í burtu!“.

Kveðjustundirnar voru óskaplega erfiðar, þær virðast ekkert ætla að verða auðveldari. Það var því mjög gott að eiga Siggu-öxl að eftir að við fórum í gegnum tollinn. Flugin gengu hins vegar eins og í sögu, meðvindur alla leið og við náðum meira að segja að sofa nokkra tíma á flugvellinum í Halifax. Þegar við stigum út úr flugvélinni á José Martí flugvellinum í Havana tók útlandalyktin og hitinn við okkur. Loksins vorum við komnar. Loksins loksins, eftir að hafa fengið hugmyndina í nóvember fyrir rúmum 10 mánuðum. á málþingi um Kúbu og Panama í nóvember síðasta árs. Skrýtið að vera allt í einu staddur í ævintýrinu. Einhverju sem var svo fjarlægt fram á síðustu stundu.

Leigubíllinn okkar frá flugvellinum var ekki gamall. Það eru ekki allir bílar hér gamlir, eins og við, kannski grunnhyggnislega, héldum. Við hlógum geðveikislega á leiðinni, þetta var allt bara eittvað svo brjálað. Þessi „ótýpýski“ kúbverski bíll bar okkur að íbúð okkar og heimili næstu fimm mánuðina. Hún var í þessu sjarmerandi nærbuxnableiku húsi. Þegar við komum var verið að skúra, heilli fötu af vatni skellt á gólfið eftir að hafa fjarlægt allt lauslegt (stólar, náttborð, o.s.frv.) og svo bara vandlega skrúbbað í þessari sundlaug sem myndast á gólfinu. Vatnið er svo þurrkað með fullt fullt af tuskum, eða einfaldlega skúbbað út um aðaldyrnar.

Sá sem stóð fyrir þessum hreingerningum var leigusali okkar og eigandi íbúðarinnar Roberto ásamt vinkonu sinni sem sá að mestu um þrifin. Hann hafði ekki búist við okkur svona snemma, en bauð okkur að ganga í bæinn. Í fyrstu var ég ekki alveg viss hvað mér fannst, íbúðin var allt öðruvísi en ég hafði ímyndað mér. En um leið og búið var að skúra og koma öllu fyrir eftir skúringarnar leit þetta mun betur út. Gengið er beint inn í stofuna og borðstofuna þar sem eru tré/bambus húsgögn auk tveggja betri stóla. Það er meira að segja lítið sjónvarp. Frá stofunni er svo hægt að ganga inn í eldhúsið sem er bara pínulítið með þessum fína ískáp og gaseldavél sem er ansi mikið komin til ára sinna. Úr stofunni er svo gengið inn í hjónaherbergið, þar sem ég sef, og svo úr mínu herbergi yfir í Siggu herbergi þar sem eru tvö rúm. Við erum báðar með eigin klósett og sturtu. Rosa lúxus. Það er einnig hægt að ganga í gegnum eldhúsið, í gegnum lítinn „úti-gang“ þar sem er vaskur og snúrur og inn í herbergið hennar Siggu. Þetta er sem sagt fínasta íbúð eftir allt saman, þó á suður-amerískan standard sé.

Það fyndna samt við þetta allt saman er að ef einhver spyr hvar eigandinn Roberto sé, þá verðum við að segja að hann hafi farið út eða sé að vinna. Hann má nefnilega víst ekki leigja út nema annað herbergið en hann býr í raun í næstu götu. Hann kemur því stundum þegar við erum heima til að spóka sig og sýna sig, fer út með ruslið og svona, til að fólk haldi að hann búi í alvöru hér hjá okkur. Annars líður okkur Siggu bara ágætlega í thessari íbúd og erum bara ansi góðar saman.

Mestu leyti skrifud,7.september 2008

Eftir Ike

Thad er allt í fínu lagi med okkur. Thetta vard aldrei svo slaemt, allvega ekki í okkar hverfi. Reyndar féllu trjágreinar um alla borg og víst einstaka ljósastaurar, thó ég hafi enn ekki séd neinn. Auga fellibylsins fór aldrei yfir Havana en thad komu nokkrar sterkar hvidur og thad var mikil rigning, en thetta var varla neitt neitt á íslenskan vindmaelikvarda. Thad eina sem sér á okkur er ad vid erum med fleiri moskítóbit, en flugurnar hafa greinilega fordad sér undan storminum og inn til okkar.

Thad er enn rafmagnslaust heima hjá okkur en vid erum med gas thannig ad vid getum eldad. Vid Sigga vorum hins vegar komnar med nog af inniveru og héldum thví í konnunarleidangur um hverfid. Fyrir utan trjágreinar, lauf og rusl virtist allt vera í lagi. Vid fundum meira ad segja rafmagn hér á Hótel Habana Libre og sitjum thví hér í vellystingum á internetinu. Mig grunar ad oll fínu hótelin hér hafi vararafstod.

Skólinn byrjar ekki fyrr en 22. september thannig ad vid hofum taepar tvaer vikur hér í fríi. Oll bjúrókrasía tekur samt rosalega langan tíma og hann styttist eflaust ekki eftir fellibylinn. Thad er thví ekki víst ad vid komumst mikid á flakk, eins og vid vorum búnar ad ímynda okkur. Thad er svo sem allt í lagi, enda Havana yfirfull af hlutum til ad skoda og strendur karabíahafsins ekki svo langt í burtu.

Ike

Ég var búin ad skrifa tetta fína blogg med lýsingu á fyrsta deginum og íbúdinni og setja yfir á USB kubb. Ég gleymdi hins vegar ad gera tad Word 2003 compatible, eda hvad tad nú heitir. Tad kemur thví bara seinna, kannski á morgun eda hinn.

Fellibylurinn Ike kemur hins vegar í nótt. Thad eru allir ad hamstra mat, og vid bidum í 40 mínútur í rod til ad kaupa braud, bakararnir hafa ekki undan. Fólk er ad byrgja glugga og kaupa vasaljós og kerti. Tad lítur sem betur fer út fyrir ad hann verdi adeins fyrsta stigs fellibylur tegar hann fer yfir Havana, sem er víst eins og gott Kjalarnes-rok í gódri vetrarlaegd á Íslandi. Svo er ekki víst ad hann fari beint yfir Havana.

Tad sem mér sýnist fólk hafa mestar áhyggjur af er matarskorturinn sem gaeti fylgt fellibylnum. Tad tekur víst alltaf tíma ad koma ollu í gang aftur. Mikid er um ad fólk kaupi líka mat sem ekki tarf ad elda, svo sem braud og kex, ef eitthvad skyldi koma fyrir gas- og rafmagnsleidslur. Í sjónvarpinu er sýnt myndband á svona 20 mínútna fresti um tad sem madur á ad gera og ekki ad gera tegar madur lendir í fellibyl. Undir er svo spilud dramatísk tónlist. Vid erum í mjog sterkbyggdu húsi sem hefur eflaust séd tímana tvenna og vel búnar af mat, vatni, kerti og spilum.

Ike hefur hins vegar ollid miklum skemmdum á austurhluta eynnar en sídast tegar ég vissi var ekki vitad til ad manntjón hafi ordid. Eg veit ekki hvernig netsamband verdur eftir storminn, en vid reynum ad sjalfsogdu ad lata heyra í okkur sem fyrst. Tetta verdur eflaust ekki neitt neitt herna tar sem vid erum. Krossum bara putta og vonum tad besta.

La Habana

Rússíbanareidin er hafin. Vid erum maettar til Havana. Thad sem vid hofum séd af borginni er frekar magnad. Allt á idi. Líf á hverju einasta gotuhorni. Tegar vid forum úr íbúdinni okkar i morgun var gamalt fólk i leikfimi á torginu fyrir framan húsid okkar. Um midjan dag sat fólk thar í leti, sem virdist vera adalhobbý margra hér. Seinni partinn var thar svo krakkastód ad leika sér. Enn sem komid er hofum vid bara haft tima til ad kikja a Habana Centro hverfid og pinu í Vedado, en vid búum nánast á morkum tessara hverfa.

Mig langadi annars bara ad lata adeins heyra í mér. Ég mun eflaust blogga mun meira í kjolfar thessarar ferdar. Thad er mjog gott ad henda reidur á ollu thví sem er ad gerast og setja saman í faerslu. Tetta er stórundarleg borg, erfid og heillandi. Ég held ad thetta verdi geggjadir fimm mánudir, í bádum merkingum thessa ords.

Laugarnar

Mig langar svo oft til ad segja frá svo mörgu hér, en oft er erfitt ad koma því frá sér í lítilli færslu púslaðri saman upp á fjalli.
Gestir hér eru misjafnlega skemmtilegir, eins og vill verda, en yfirleitt er bara 1 af hverjum 20 leiðinlegur sem verður ad teljast ansi gott.
Magnaðisti gestur sumarsins er án efa hinn níræði Janne frá Hollandi. Hann gekk hér um allt og m.a.s. upp á Bláhnúk. Svo komu hér líka þrjár kynslóðir, afi, pabbi og sonur, gangandi frá Dettifossi.
Það sem angrar mig ef til vill mest er bölvað bitmýid en samkvæmt Einari rútusölustrák er hallærislegt að vera með flugnanet og því lítid við því að gera.
Annars sendi ég bara kveðjur, kossa og knús. :-)

17. Júní

Bæði til að halda upp á daginn og til ad ferja Kersten skálavörð og dótið hennar, þá gengum við upp í Hrafntinnusker í geggjuðu veðri. Sumarvinnan byrjar vel en brjálæðislega. Það er símasamband upp í hálfu fjalli þannig kannski sendi ég eitthvað meira inn í sumar..

Annars langaði mig bara ad óska ykkur gleðilegan þjóðhátíðardag :)

Snæbjörn í Ásbyrgi

Smá prufa á nýja fídusnum í símanum mínum.

Mikki mús

Gleðilegt sumar allir saman!



"Stand-á-haus" keppni síðasta sumar.

Neytendavaktin

Í fjarveru góðvinkonu minnar Unu Sighvatsdóttur af þessu landi, hef ég ákvað að taka upp jákvæðu neytenduvaktina á þessum krepputímum. Einn af nýrri veitingastöðum bæjarins er mexíkóski staðurinn Santa María, staðsettur á Laugaveginum þar sem Angelo var áður. Hann býður upp á skemmtilega stemmingu, skreyttur á mexíkóska vísu með glímuköppum, dýrlingum og hauskúpum. Á matseðli þeirra eru aðeins tveir réttir sem eru yfir þúsund krónunum, annar þeirra er á 1300 kr. og hinn á 1100 kr., báðir saltfiskréttir. Mikið er nú góð tilbreytinga að geta sest inn á veitingastað og fengið sér virkilega góðan mat á góðu verði. Nú er bara að vona að hann endist lengur heldur en Angelo.

Dagurinn í dag

Í tilefni dagsins keypti ég franska súkkulaðiköku og færði afmælisbarninu. Annars er það að frétta að Guðmundsson hefur hafið útdeilingu hugðarefna sinna á nýrri síðu, www.medvitud.blogspot.com, og eitthvað segir mér að sú síða eigi eftir að vera mun virkari en mín... hehemmmm...

Að öðru leiti er allt bjart fram undan, spennandi sumar, spennandi vetur. Og já, svei mér þá ef vorið er ekki bara komið...